 |
|
|
|
|
| |
|
Sallatunturi, Fins Lapland (met dank aan Chris & Fré!!)
|
Op vrijdag 28 februari 2003 zijn wij getrouwd.
Dat moest natuurlijk gevierd worden met een reisje.
Op 5 maart 2003 zijn we dan ook via Helsinki naar Kuusamo in Finland gevlogen.
Vanuit Kuusamo was het nog anderhalf uur rijden naar onze eindbestemming,
Sallatunturi, in Fins Lapland, net boven de poolcirkel en vlakbij de Russische
grens. De Laplandavontuur-reis werd
georganiseerd door Voigt Travel. In de week die wij in
Sallatunuri door hebben gebracht hebben we veel verschillende dingen gedaan.
Op deze pagina een verslag van onze reis, uiteraard hebben we ook weer veel
foto's gemaakt. Wij hebben een geweldige week gehad en kunnen deze reis
naar Lapland zeker aanraden als alternatieve wintersportvakantie! Op het
kaartje hiernaast is te zien waar Sallatunturi ligt.
(Klik op het plaatje voor een grotere versie van het kaartje.)
|
|
Sallatunturi
|
Na een vlucht met Finnair die zonder problemen & vertraging verliep kwamen we
aan het begin van de avond aan op het vliegveld van Kuusamo. Hier werden
we verwelkomd door Hannu. Tijdens de busrit naar
Sallatunturi vertelde hij ons al van alles
over Fins
Lapland, Sallatunturi, de omgeving & de excursies die voor
de komende week op het programma stonden. Ook werd een poging gedaan ons de
beginselen van het Fins bij te brengen: (Kiitos=bedankt, yksi, kaksi, kolme=1,
2, 3). Gezien de ingewikkeldheid van de Finse taal en het feit dat vrijwel
iedereen Engels sprak is het hier eigenlijk bij gebleven. Na anderhalf uur
rijden zonder verder een dorp tegen te komen kwamen we aan in Sallatunturi.
Salla ligt zo'n 40 km ten noorden van de
Poolcirkel (Napapiirin) en zo'n 15 km van de Russische grens, aan de voet van
477m hoge Sallatunturi (een tunturi is een kale, afgeronde berg in Lapland). We
verbleven in een bungalow (met eigen sauna!!) van Sallatunturin
Tuvat. In restaurant Kiela werden heerlijke Lapse specialiteiten
geserveerd, vooral veel vis & rendier. Een paar kilometer verderop
lag het Rendierpark (Sallan
Poropuisto). Vanuit dit park werden de meeste excursies die we deze week
gedaan hebben, georganiseerd. De eerste ochtend was er een
informatiebijeenkomst waar vanalles verteld werd over de excursies vanuit het
Rendierpark, sneeuwscootertochten, en de ski- en langlaufmogelijkheden. Verder
vertelde de Laplander van het jaar (een Nederlander!) wat over Salla en omgeving.
Hoewel het in het noorden van Finland in de winter erg koud kan worden was het
in de week dat wij er waren niet zo koud (voor wintersport-begrippen); tussen
-10°C en 0°C
(het weer in
Salla). Salla is een goede plaats om het Noorderlicht
(=revontuli) te zien, gemiddeld komt het er elke 2 á 3 dagen voor. Het is
alleen te zien als het onbewolkt en donker is. Helaas was het de hele week erg
bewolkt en hebben we het Noorderlicht niet kunnen zien.
|
|
Sneeuwscooteren
|
De eerste ochtend gingen we op sneeuwscootersafari met
Napapiirin Safarit. Na een korte uitleg vertrokken we samen op één van de ongeveer
10 sneeuwscooters voor een 2 uur durende tocht. In Lapland ligt een honderden
kilometers groot netwerk van sneeuwscooterpaden, de sneeuwscooter is in de winter
een belangrijk vervoermiddel. Het was zaak goed op het pad te blijven en niet in de
diepe sneeuw buiten de paden weg te zakken. Na een mooie rit, eerst dwars
door het bos en daarna over de wijdse vlaktes, kwamen we bij Ruuhitunturi. Op de
top van deze berg kwamen we in een wit wintersprookje terecht, door de wind zaten
alle bomen van top tot teen onder de sneeuw, sommige bomen waren helemaal
onherkenbaar!
Op de terugweg hebben we alvast een kijkje genomen in het Rendierpark. Later die
week hebben we nog een keer een scooter gehuurd voor een ochtend en zijn we zelf op
pad gegaan.
|
|
Husky-safari
|
De volgende ochtend gingen we op huskysafari. We werden met de taxi van Tuvat naar
het Rendierpark gebracht, zo'n 5 km verderop. Daar kregen we een korte uitleg van
onze 4 gidsen. We gingen met 6 sleeën op pad. Iedere slee had één bestuurder en één
passagier en werd voortgetrokken door 6 honden. De honden begonnen inmiddels door
te krijgen dat ze aan het werk mochten en werden al helemaal enthousiast: ze
blaften, huilden en sprongen om het hardst. Omdat het de eerste tocht van die dag
voor de honden was moest er de
eerste 5 minuten veelvuldig gestopt worden voor poep- en plaspauzes. Daarna renden
de honden lekker door en hoorde je niets dan de ademhaling van de honden.
Halverwege was er een koffie-break. De honden werden aan de boom gebonden en
mochten even uitrusten. Onze gidsen maakten snel een vuurtje en hingen de zwarte
ketels voor de koffie boven het vuur. Ook kregen we allemaal een tak met een worst
om boven het vuur te braden en lekkere broodjes. Het was allemaal erg lekker!! We
vonden het zo leuk dat we nog een extra Husky-safari hebben gemaakt. Tijdens deze
safari gingen we met z'n tweëen met 2 gidsen op pad. We hadden allebei onze eigen
slee, met daarvoor allebei 5 honden, waarvan een aantal pups, die het vak in de
praktijk moesten leren. Toen het erg bochtig begon te worden viel Christel van de
slee, ze kon de slee nog wel met 2 handen vasthouden maar gleed op haar buik een
hele tijd achter de slee aan! De sneeuwscooter met de gidsen was in geen velden of
wegen te bekennen en Oskar lag nog een eind achter. De honden renden maar door. De
enige manier om ze te stoppen is door met beide voeten op de rem te trappen, dat
gaat alleen een beetje moeilijk als je op
je buik ligt.... Na twee rempogingen werd Christel ingehaald door Oskar die
vervolgens zijn vrouw redde!! Na deze korte onderbreking (even de broek ophijsen)
ging de tocht nog een aardig eind verder door het prachtige witte, verlaten
landschap.
|
|
Rendier-safari
|
Na alle snelheid en actie van de twee vorige dagen was het vandaag tijd voor
een iets rustigere activiteit, namelijk een rendier-safari. In het rendierpark
werden we, zittend in een slee achter een sneeuwscooter, naar de
rendier-voederplaats gebracht. Hier stonden een stuk of tien sleeën klaar
en een aardige kudde rendieren. De gidsen zetten voor elke slee een rendier en
we mochten allemaal in een eigen slee gaan zitten.
In kolonne renden/wandelden de rendieren door het besneeuwde landschap. Af en
toe moesten we de rendieren een beetje aansporen wat beter hun best te doen
door het touw dat aan hun hoofdstel zat tegen hun lijf te slaan. Vooral
Christel's rendier had er niet zo'n zin in. Zelfs de veevuldige aanmoedigingen
("Go go Weine, tsch tsch!") en een paar sneeuwballen mochten niet baten.
Na een klein uurtje volgde de bekende pauze met koffie, worstjes en een lekker
broodje, ditmaal geserveerd in een kota, de lapse versie van een wigwam.
Gids Hannu vertelde ondertussen van alles over de rendieren en de wildernis. De
andere gids was vooral druk met het snijden van houten lepeltjes om mee in de
koffie te roeren.
Hoewel het actie-gehalte van deze safari een stuk lager was
dan de voorgaande dagen, was het wel lekker rustig en hadden we ruimschoots de
tijd om te genieten van het mooie landschap. Net als bij alle andere
activiteiten die we deze week gedaan hebben was alles weer prima verzorgd;
supervriendelijke gidsen & lekker eten!
|
|
Sneeuwschoenwandelen en ijsvissen
|
De volgende ochtend vertrokken we vanuit het rendierpark met gids Hannu en een
grote groep Nederlanders voor een wandeling door de sneeuw. We waren allemaal
uitgerust met sneeuw-schoenen (de bekende tennisrackets) en skistokken om te
voorkomen dat je al te diep en te vaak weg zou zakken in de diepe sneeuw.
Na een kwartiertje wandelen begonnen we redelijk steil te klimmen en werden we
aangemoedigd buiten het door Hannu gebaande pad te gaan wandelen. In de diepe
sneeuw bleek hoe nuttig de sneeuwschoenen en stokken waren, al konden ze niet
voorkomen dat we af en toe toch knie- of heupdiep in de sneeuw wegzakten.
Na ruim twee uur wandelen was iedereen wel toe aan een kleine pauze, in een
kota kwamen de rendierhamburgers, worstjes en koffie weer te voorschijn! Na
lekker gegeten te hebben werden de
sneeuwschoenen weer aangetrokken en liepen we naar een meer, althans dat
werd ons verteld. Aangezien alle meren bevroren zijn en bedekt zijn met een dik
pak sneeuw is het moeilijk te zien of je op een meer loopt of dat het een vlak
stuk land is. In de praktijk blijkt vlak land zonder bomen niet echt vaak voor
te komen in Lapland, dus is alles wat vlak, wit en boomloos is een bevroren
meer. Na een korte uitleg en ijsvis-demonstratie gingen we zelf aan de slag.
Hoewel het ijs ongeveer 80 cm dik was, ging het boren van een gat verbazend
makkelijk; binnen een minuut was het gebeurd. Daarna moest het gat van ongeveer
10 cm doorsnede ijsvrij gemaakt worden en kon er met het miniatuurhengeltje
gevist worden. Onze angst dat de vissen die wij zouden gaan vangen niet door
het gat zouden passen bleek ongegrond: de gemiddelde vangst was 10 cm lang.
Het duurde even, maar na een aantal keer verkast te zijn en nieuwe gaten
geboord te hebben, lukte het ons allebei één visje te vangen en dat al na een
half uur! Erg leuk om een keer te doen!
|
|
Skiën en langlaufen
|
Waar sneeuw en bergen zijn moet geskied worden!!!
De meeste activiteiten vonden 's ochtends plaats, wat ons de gelegenheid gaf om
's middags lekker te gaan skiën op onze nieuwe ski's.
Hoewel de berg van Sallatunuri niet echt hoog
en spectaculair is, hebben we er toch lekker geskied. Er waren vier liften en
acht pistes die allemaal op hetzelfde punt op de top van de heuvel begonnen.
Er was zelfs een speedski-piste die echt steil en zwart was.
Op deze piste werd het wereldkampioenschap speedskiën 2003 gehouden.
De sneeuw was lekker los en er viel gedurende de week regelmatig een vers
laagje bij dus dat was ideaal. Wat ook erg prettig was was de rust op de piste,
of beter gezegd het gebrek aan andere mensen, waardoor we nooit hoefden te
wachten en er bijna nooit iemand in de weg skiede.
Eén middag hebben we gelanglaufd. Dat moesten we toch ook een keer proberen en
met zoveel mooie lanlgaufloipes en zo'n mooie omgeving was dit wel de ideale
gelegenheid. Het ging voor een eerste keer helemaal niet slecht, al zeggen we
het zelf. Dalen en tegelijkertijd bochten maken was alleen een beetje behelpen
op de smalle ski's zonder kanten en dus ook zonder grip.
Maar het was zeker de moeite waard en voor herhaling vatbaar, zeker als
je weet dat je bij thuiskomst meteen in je eigen voorverwarmde sauna kunt gaan
zitten!
|
|
|
| |
|
